Υπατία

Βλάσης Ρασσιάς

Ο διάλογος των πνευμάτων

"Κάθε λαός γεμίζει ντροπή όταν αναφέρεται κανείς σε μια τοσο θαυμαστά ιδανικοποιημένη κοινωνία φιλοσόφων: εκείνη των πρώτων Ελλήνων δασκάλων, του Θαλή, του Αναξίμανδρου, του Ηράκλειτου, του Παρμενίδη, του Αναξαγόρα, του Εμπεδοκλή του Δημόκριτου του Σωκράτη και των Θεών τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βγαλμένοι από το ίδιο καλούπι και απο την ίδια πέτρα. Απουσιάζει απο αυτούς κάθε σύμβαση, γιατί στην εποχή τους δεν υπήρχε καμιά "τάξη" φιλοσόφων και λογίων. Είναι όλοι τους στη μεγαλειώδη μοναξιά τους, οι μόνοι που στην εποχή τους ζούσαν μόνον για τη γνώση. Κατέχουν όλοι την ενάρετη ενεργητικότητα των αρχαίων, χάρη στην οποία ξεπερνούν όλους τους μεταγενέστερους.

Οι γίγαντες φωνάζουν ο ένας στον άλλο ανάμεσα στα έρημα μεσοδιαστήματα των καιρών (της ιστορίας), και ο έξοχος αυτός διάλογος των πνευμάτων συνεχίζεται δίχως να ενοχλείται από τους θρασείς και θορυβώδεις νάνους που σέρνονται κάτωθέ τους"

Friederich Nietzsche
Η φυσική αξία του εγωισμού
"Η ιδιοτέλεια αξίζει τόσο όσο το πρόσωπο που την έχει: δεν μπορεί να ' χει πολλή αξία, ούτε όμως να’ ναι ανάξια λόγου και αξιοκαταφρόνητη. Κάθε άτομο πρέπει να ερευνήσει τον εαυτό του για να δει αν αντιπροσωπεύει την ανιούσα ή την κατιούσα γραμμή της ζωής. Από τη στιγμή που θα πάρει τούτη την απόφαση, έχει έναν κανόνα για την αξία της ιδιοτέλειάς του. Αν αντιπροσωπεύει την ανιούσα γραμμή, τότε η αξία της είναι πράγματι εξαιρετική. Επίσης, και προς όφελος της ζωής ως συνόλου, που προχωράει ένα βήμα παραπέρα μέσω αυτού, η φροντίδα για τη διατήρηση, για τη διαμόρφωση των καλύτερων συνθηκών γι' αυτόν πρέπει να είναι μέγιστη.
Περισσότερα...
 
ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΑΚΥΡΩΝΕΙ!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 222 / 13. 2. 2010,  www.ysee.gr

«... δεν τους μαθαίνουν Ιστορία γιατί δεν συμφέρει να ξέρουν και να κρίνουν... άλλοτε χρησιμοποιούσαν την Ιστορία στα σκολειά για να παράγουν εθνικιστικές συνειδήσεις, μετά για να κάνουν κακή κι αδέξια προπαγάνδα ψευτοαριστερίστικη. Όλοι απλώναν αναχρονιστικά τις ιδεούλες τους και τις πίστεις τους στο παρελθόν, κόβαν και ράβαν την Iστορία στα μικρά μέτρα τους... Σιχάθηκα μια ζωή να παλεύω να διαλύσω ψευτοϊστορικές ερμηνείες του παρελθόντος, εθνικιστών και τάχα μαρξιστών, τάχα συντηρητικών και τάχα προοδευτικών, να μην θαρρούν τα παιδιά πως η αρχαιοελληνική πόλις είναι ό,τι τάχα η εθνικιστική πατρίδα» (Ρένος Αποστολίδης, Ιούνιος 1993)

Περισσότερα...
 
Κράτος και θρησκεια, του Αντώνη Πανούτσου
...Κάθε Ελληνας που έχει υπηρετήσει στη δεκαετία του '70 ή προηγουμένως, αν σέβεται τον εαυτό του απεχθάνεται την Εκκλησία. Αυτούς τους μυστήριους με τα γένια και τα σατέν που στηνόντουσαν δίπλα σε διάφορους συνταγματάρχες και εσύ έπρεπε να στέκεσαι κλαρίνο γιατί πριν από δύο χιλιάδες χρόνια ένας Εβραίος προφήτης ονόματι Ιωάννης πιθανόν να είχε βαφτίσει έναν ανερχόμενο και πολλά υποσχόμενο προφήτη στα νερά του Ιορδάνη, γιατί ντάλα καλοκαίρι κάποιος πατέρας της Εκκλησίας αποφάσισε ότι πρέπει να γιορτάζεται η μνήμη της μαμάς του νεαρού προφήτη και να πηγαίνεις άγημα με βήμα κηδείας επειδή ένας διοικητής της Γαλιλαίας πριν από δύο χιλιάδες χρόνια δεν έδωσε χάρη στον Ιησού. Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία συνεργάστηκε με τη χούντα; Με τη στενή έννοια του όρου, όχι.
Περισσότερα...
 
Γιατί η "ελπίδα" είναι κακό πράγμα...

H Πανδώρα ανοίγει το κουτί, που περιείχε όλα τα δεινά (τις αρρώστιες κλπ.), που εξαπλώνονται με τον τρόπο αυτό στον κόσμο. Όταν η Πανδώρα κλείνει το κουτί, έχει μείνει μέσα, τελευταία, η ελπίδα.

Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ

Αυτή είναι η μυθολογική παράδοση για την ελπίδα: Ένα "κακό" που ξέμεινε μέσα στο σεντούκι των δεινών. Και όμως, η λέξη αυτή χρησιμοποιείται αιώνες τώρα σαν να έχει κάποια θετική σημασία. Και ως τέτοια βρίσκεται συνεχώς στα στόματα πολιτικών, παπάδων, αφεντικών...
Ένας Έλληνας κυνικός φιλόσοφος του 2ου αιώνα μ.Χ., ο Δημώναξ, είχε τολμήσει να πει: "δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος". Και πράγματι, πόσο δίκιο είχε. Διότι κάθε δημαγωγός και τύραννος με την ελπίδα και το φόβο χειραγωγεί τους ανθρώπους, τακτική που ο Μακιαβέλι (στην περίοδο της Αναγέννησης) θα περιγράψει στον "Ηγεμόνα" του ως "καρότο και μαστίγιο".

Περισσότερα...